عبوديت2
آن را در مورد خودش صرف كنیم كه اگر نكنیم كفران نعمت كرده ایم، همان گونه كه بزرگان فرموده اند:
«الشكر صرف العبد جمیع ما انعمه الله تعالی فیما خلق لاجله؛ سپاس از خدا آن است كه بنده،
تمام نعمت های او را برای هدفی كه آفریده شده به كار بگیرد.»
راستی چرا خدا به ما چشم داد و چرا نعمت شنوائی و گویائی بخشید؟
آیا جز این بوده كه عظمت او را در این جهان ببینیم، راه زندگی را بشناسیم
و با این وسائل در مسیر تكامل گام برداریم؟ حق را درك كنیم و از آن دفاع نمائیم و با باطل بجنگیم؟
اگر این نعمتهای بزرگ خدا را در این مسیرها مصرف كردیم، شكر عملی او است،
و اگر وسیله ای شد برای طغیان و خودپرستی و غرور و غفلت و بیگانگی و دوری از خدا، این عین كفران است.
امام صادق علیه السلام می فرماید: «ادنی الشكر رویه النعمه من الله من غیر عله یتعلق القلب بها دون الله،
و الرضا بما اعطاه، و ان لاتعصیه بنعمه و تخالفه بشیء من امره و نهیه بسبب من نعمته؛
كمترین شكر این است كه نعمت را از خدا بدانی، بی آنكه قلب تو مشغول به آن نعمت شود،
و خدا را فراموش كنی، و همچنین راضی بودن به نعمت او و اینكه نعمت خدا را وسیله عصیان او قرار ندهی،
و اوامر و نواهی او را با استفاده از نعمت هایش زیرپا نگذاری»
امام سجاد علیه السلام می فرماید: روز قیامت خداوند متعال به بعضی از بندگانش می گوید:
آیا شكر فلان كس را بجای آوردی عرض می كند:
پروردگارا! من شكر تو را به جای آوردم، خداوند می فرماید:
چون شكر او را بجا نیاوردی شكر مرا هم بجا نیاورده ای.
اذان صبح: 
طلوع آفتاب: 
اذان ظهر: 
غروب آفتاب: 
اذان مغرب: 
نیمه شب شرعی: 
فرم در حال بارگذاری ...
فید نظر برای این مطلب