عبوديت2

كه شكر، بیشتر، از مقوله عمل است و باید آن را در لابلای اعمال انسان ارائه داد،

و شاید به همین دلیل قرآن تعداد شكرگزاران واقعی را اندك شمرده است.

و در جای دیگر بعد از آن كه نعمت های بزرگی هم چون آفرینش گوش و چشم و دل را برمی شمرد اضافه می كند:

كمتر شكر او را به جا می آورید و نیز در آیه 73 نمل می فرماید: ، بیشتر آنها شكرگزاری نمی كنند.

این ها همه بیانگر آن است كه شكر واقعی به معنای عمل است نه زبان و گفتار كه از آن به تشكر خشك

و خالی زبانی یاد می كنند. خداوند پس از فرمان به شكر، می فرماید:

اما عده كمی از بندگان من تشكر می كنند بدیهی است كه منظور از شكرگزاری تنها شكر با زبان باشد

مسئله مشكلی نیست تا عاملان به آن قلیل بوده باشند، بلكه منظور شكردر عمل است،

یعنی استفاده از مواهب در مسیر همان اهدافی كه به خاطر آن نعمت ها آفریده و اعطا شده اند

و مسلم است كسانی كه مواهب الهی را عموما در جای خود به كار می گیرند

و به درستی از آن استفاده می كنند مردمان اندكی بیش نیستند.

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6· 7· 8· 9