عبوديت2

برای آنان تفاوتی نیست كه این نعمتی كه به ایشان داده شده و نیازی كه از این راه برآورده گردیده

از سوی نعمت دهنده اصلی بوده و یا این كه از طریق واسطه خیر بوده است.

آنان همان اندازه كه شاكر نعمت هستند شاكر و سپاسگزار نعمت دهنده و واسطه فیض و نعمت نیز می باشند.

از آن جایی كه امور دنیوی تنها از راه اسباب و واسطه ها انجام می شود و خداوند نعمت های خویش

را از راه واسطه و وسایط  فیض دراختیار بندگان قرار می دهد.

از این رو بر ماست همان گونه كه از نعمت و دهنده اصلی تشكر كنیم باید از واسطه های فیض نیز تشكر كنیم.

در قرآن این معنا از راههای مختلف به بندگان و مؤمنان گوشزد شده است.

این كه خداوند در قرآن می فرماید: أَنِ اشْكُرْ لِی وَلِوَالِدَیْكَ إِلَیَّ الْمَصِیرُ 3

؛ از من و پدر و مادرت تشكر كن.

به این معناست كه پدر و مادر به عنوان واسطه فیض نعمت می بایست مورد تكریم و احترام قرار گرفته و

از ایشان به جهت نعمت وجود و تربیت و مربی بودن تشكر و سپاس شود.

نكته ای كه در این جا قابل توجه است آن كه انسان به طور طبیعی دخالت اسباب را می بیند

و برای او به طور ملموس معلوم است كه شخص خاصی در تحقق نعمت و یا رسیدن آن به وی مؤثر بوده است.

از این رو پیش از آن كه خدا دیده شود، واسطه دیده می شود و انسان به طور طبیعی از واسطه،

بی توجه به واسطه گری تشكر و سپاس می كند. حال اگر كسی از این واسطه ای كه آن را عامل نعمت می شمارد تشكر نكند

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6· 7· 8· 9