عبوديت2

قرآن با توجه به روحیات آدمی به این نكته اشاره می كند كه آدمی نسبت به نعمت و نعمت دهنده

شكرگزار نیست و به جای این كه سپاسگزار نعمت دهنده باشد و یا كفران نعمت نكند، ناسپاسی می كند.

خداوند در قرآن اشاره می كند كه: «اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَ قَلِیلٌ مِّنْ عِبَادِی الشَّكُورُ »1؛

ای خاندان داوود، شكرگزار باشید. و از بندگان من اندكى سپاسگزارند.!»

خداوند با این كه به مردمان نعمت های بسیاری بخشیده كه می توان از همه مهمتر به نعمت وجود

و آفرینش آنان اشاره كرد، با این همه مردمان، قدر و ارزش نعمت های الهی را ندانسته و

كفران نعمت می ورزند و نسبت به نعمت دهنده شاكر و سپاسگزار نیستند.

قرآن می فرماید: خداوند نسبت به مردمان دارای فضل است ولی بیشتر مردم سپاسگزار نیستند .2

در تفسیر و تحلیل قرآنی، انسان دارای فرزانگی و حكمت، انسانی شاكر و سپاسگزار است؛

زیرا نسبت به نعمت و سپاسگزاری نعمت دهنده آگاهی و شناخت دارد و ارزش و قدر نعمت

و نعمت دهنده را می شناسد و می داند. این گونه است كه انسان های حكیم و فرزانه با شناختی كه

از خود و هستی و نعمت وجود و دیگر نعمت های الهی دارند همواره سپاسگزار نعمت و نعمت دهنده می باشند .

انسان های مؤمن كه به ایمان واقعی دست یافته اند، مردمانی خردمند و فرزانه اند و همواره قدر نعمت

را شناخته و ارزش و جایگاه تشكر را می دانند.

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6· 7· 8· 9