-ابو حمزۀ ثمالى از عمرو بن حمق، نقل مى‌كند: هنگامى كه على -عليه السّلام-در مسجد كوفه ضربت خورد، بر او وارد شدم و گفتم: نترس اين فقط يك خراش است! فرمود: قسم به جانم از شما جدا مى‌شوم. سپس فرمود: «تا سال هفتاد بلا مى‌آيد» .

پرسيدم: آيا بعد از بلا، نعمت نازل مى‌شود.

امام جواب نداد و از هوش رفت. و ام كلثوم گريه مى‌كرد. وقتى كه به هوش آمد، فرمود: اى ام كلثوم! چرا مرا اذيت مى‌كنى. آنچه را كه من مى‌بينم اگر تو ببينى گريه نمى‌كنى. و ملائكه در آسمانهاى هفتگانه پشت سرهم ايستاده‌اند و پيامبران نيز همان طور و به من مى‌گويند: يا على بيا چيزى كه در پيش رو دارى بهتر از چيزى است كه اكنون در آن بسر مى‌برى.

من گفتم: يا امير المؤمنين! فرمودى تا سال هفتاد بلا مى‌آيد، آيا بعد از سال هفتاد، فراوانى خواهد بود؟ فرمود: بلى بعد از بلا فراوانى است. يَمْحُوا اَللّٰهُ مٰا يَشٰاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ اَلْكِتٰابِ 1.

ابو حمزه مى‌گويد: به امام باقر-عليه السّلام-گفتم: على-عليه السّلام-فرموده بود كه تا سال هفتاد مردم در بلا خواهند بود. و مثل اينكه گفته بود بعد از سال
1) يعنى: خداوند هر چه را بخواهد محو و هر چه را بخواهد اثبات مى‌كند. و نزد اوست ام الكتاب (سورۀ رعد: آيۀ 39) .

امام صادق-عليه السّلام-مى‌فرمايد:

هنگامى كه على-عليه السّلام-از غائله صفين فارغ شد، در ساحل فرات ايستاد و فرمود: اى وادى! من كيستم؟ رود مضطرب شد و امواج به هم خوردند و مردم نگاه مى‌كردند. صدايى را از فرات شنيدند كه گفت: «اشهد ان لا اله الا اللّٰه و ان محمّدا رسول اللّٰه و ان عليّا امير المؤمنين حجة اللّٰه على خلقه»

-امام صادق-عليه السّلام-مى‌فرمايد: وقتى كه على-عليه السّلام-از صفين برمى‌گشت بر ساحل فرات ايستاد و با چوب دستى خود بر آب زد و فرمود: جارى شو. پس دوازده چشمه جارى شد و مردم نگاه مى‌كردند. سپس با زبانى سخن گفت كه مردم نفهميدند. آنگاه مارها سرشان را از رودخانه بيرون آوردند و «لا اله الا اللّٰه» و تكبير گفتند و بعد از آن گفتند: «السلام عليك يا حجّة اللّٰه في ارضه، و يا عين اللّٰه في عباده» ، قوم تو در صفين تو را خوار كردند چنانچه قوم هارون بن عمران او را.

حضرت به مردم فرمود: «آيا شنيديد؟» گفتند: بلى. پس فرمود: «اين معجزۀ من براى شماست و شما را بر آن شاهد مى‌گيرم»
 بحار:41/251، حديث 7.

یا جواد ای گل زهرا …

*محتاج دونت ، کبوترِ دلم میون آشیونت

عزیز زهرا ، یه کاری کن هیچ وقت نَرَم از در خونت

به حق بابات ، برام دعا کن که بشم اهل سعادت

تو راه اسلام ، روزیِ این گدا بشه فیضِ شهادت

دعا کن با خدا باشیم به غمت مبتلا باشیم

غرق خون مثل همت ها ، زائر کربلا باشیم

یا جواد ای گل زهرا…

اهمیت عالم:

امام جواد (ع) : «ان الله - عزوجل - جعل فی کل من الرسل بقایا من اهل العلم یدعون من ضل الی الهدی و یصبرون معهم علی الاذی .» خداوند - عزوجل - با هر پیامبری دانشمندانی قرار داد که گمراهان را هدایت می کنند و با پیامبران در مصیبت ها شکیبایی می ورزند .

رفیق بد:

امام جواد(ع): «ایاک و مصاحبه الشریر فانه کالسیف یحسن منظره و یقبح اثره »از رفاقت با شرور بپرهیز که مانند شمشیر، ظاهری خوب و اثری بد دارد.

بحارالانوار، ج 17، ص 214

مطیع شهوات:

امام جواد(ع): «راکب الشهوات لاتقال عثرته »کسی که بر مرکب شهوات خویش سوار است (و خودسرانه می تازد) هرگز از لغزش و سقوطرهایی نخواهد داشت.

 بحارالانوار، ج 17، ص 214.

سعادت دنیا:

امام جواد(ع):سعادت در این دوره، فقط دانستن مقصود زندگی است.

چرا مهدی(عج) را قائم گویند:

از امام جواد(ع) پرسیده شد: چرا او را قائم نامند؟ فرمود: چون پس از آن قیام کند که از یادها رفته است و بیش تر معتقدان به امامتش ]از مسیر اعتقادی خود[ برگشته اند. [1]

[1] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج 2، باب 39، ح 12.

علائم قائم آل محمد:

جناب عبدالعظیم حسنی از حضرت امام جواد (ع) نقل می کند که فرمودند:

… هر یک از ما «امامان معصوم» قائم به امر خداوند« و هدایت کننده به سوی خداست» ولی آن قائمی که خداوند به «دست» او زمین را از کفر و انکار حق پاک خواهد ساخت، و آن را پر از قسط و عدل خواهد کرد، کسی است که ولادتش بر مردم مخفی می ماند و شخص او از ایشان غایب می گردد، … و هر گونه دشواری برایش آسان خواهد گشت . از اصحابش به تعداد اهل بدر، سیصدو سیزده مرد از اطراف زمین به سویش جمع خواهد شد، و این است «معنی» فرموده خداوند عزوجل: «هر جا که باشید خداوند همه شما را خواهد آورد محققا خدا بر همه چیز تواناست » .

پس چنانچه این تعداد از اهل زمین «اهل اخلاص» برایش جمع گردیدند خداوند امرش را آشکار می سازد، و چون ده هزار مرد برایش کامل شود به اذن خداوند خروج خواهد کرد . [1]

[1] احتجاج، ج 2، ص 249 .