حضرت خدیجه علیهَاالسَّلام نیز از صفت ارزشمند اخلاص برخوردار بود این بانوی معظمه عمل زیاد خود را مزیّن به زیور اخلاص نموده بود. و به ندرت پیدا می شود که کسی عمل زیادی را فقط و فقط برای خدا انجام داده باشد زیرا که معمولاً در چنین مواردی انسان بیشتر گرفتار وساوس شیطانی می شود و بالاخره تسلیم امر شیطان شده و با ظاهرنمائی و ریا عمل خود را حبط نموده و از بین می برد.

اما حضرت خدیجه علیهَاالسَّلام همه دارایی خود را صرف پیشرفت اسلام و اهداف مقدس همسر گرامیش رسول خدا صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ و آلِه و سَلَّم کرد و در این جهت گوی سبقت را از همه بانوان جهان ربود، و بالاخره مُهر تأیید الهی بر عمل او خورد و بطوری مقرب درگاه خدا شد که پروردگار توسط جبرئیل به او سلام رساند .

و پیامبر اکرم صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ و آلِه و سَلَّم هم انفاق ارزشمند او را مورد تمجید قرار داد و فرمود:

«هیچ مالی هرگز به من سود نرسانید آنگونه که ثروت خدیجه علیهَاالسَّلام برای من سود رسانید».

منبع خصائص ام المومنین خدیجه الکبری سلام الله علیها / حسین تهرانی.

یکی از مشکلاتی که در جامعه امروز وجود دارد، «ضعف اراده و تصمیم گیری» است؛ گاهی برخی افراد می گویند: «من می دانم بد اخلاق هستم؛ اما نمی توانم بر بد خُلقی ام غلبه کنم، من نباید اعتیاد داشته باشم، نباید ناسزا بگویم، نمی توانم و نمی شود.» گاهی افراد برای گرفتاری های مختلف اظهار ضعف اراده می کنند.

ماه رمضان، ماه تقویت اراده است؛ یکی از نیازهای کاملا طبیعی و اولیه انسان یعنی غذا و آب هست. ما به این ها بسیار نیازمندیم؛ اما در این ماه، تمرین نخوردن و نیاشامیدن می کنیم؛ حتی یک نوجوان یا بچه های کم سن وسال خصوصاً در این هوای گرم نزدیک به 14 یا 15 ساعت تحمّل می کنند. کسی که سیگار را با سیگار روشن می کرده، اکنون 14 تا 15 ساعت خودش را کنترل می کند، این تقویت اراده است و این فرصت طلایی است که در اختیار انسان ها است.

امام صادق (علیه السلام) در تفسیر آیه شریفه: «وَ اسْتَعِینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ»، فرمودند: صبر، همان روزه است.»آن حضرت در روایت دیگری فرمودند: «اَلصَّومُ جُنَّةٌ مِن آفاتِ الدُّنیا وَ حِجابٌ مِن عَذابِ الآخِرَةِ؛ روزه سپری است از آفت های دنیا و پرده ای است از عذاب آخرت.»

روزی پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلم) به همراه اصحابش از بیابانی عبور می کردند، آن حضرت به اصحاب فرمودند: «توقّف کنید»، توقّف کردند. سپس ایشان فرمودند: «الان یک کسی به ما می رسد، از کنار ما عبور می کند، که سه روز است شیطان بر او نفوذ نکرده و بر او راه نیافته است.» تمام چشم ها به بیابان دوخته شد. یک وقت دیدند، یک عرب لاغر اندام، چشم ها به گودی افتاده، دارد با یک شترنحیفی می آید، هنگامی که نزدیک اصحاب رسید، پرسید: پیغمبر کیست؟ گفتند: ایشان. و حضرت را به او معرفی کردند. عرض کرد: یا رسول الله! سه روز است تصمیم گرفته ام بیایم مسلمان شوم، سه روز است تصمیم گرفته ام، شرک و بت پرستی را کنار بگذارم، لذا در به در دنبال شما می گردم تا بیایم مدینه، حالا شما را توی این بیابان ها یافتم. شهادتین گفت و عرض کرد: آقا جان! چه کنم؟ فرمود: نمازت را بخوان، ماه رمضان روزه بگیر، حج بیت الله را یکبار در عمرت اگر مستطیع شدی به جای آور، زکات اموالت را بده، مالت را پاک نگهدار. این ها وظایفی است که به گردن تو است.

عرض کرد: یا رسول الله (صلی الله علیه و آله وسلم)! همین ها من را بس است. سپس خداحافظی کرد و رفت. حضرت هم به راهشان ادامه دادند. بعد از مدتی که راه رفتند، پیامبر ایستادند و فرمودند: «بر گردید، این شخص از دنیا رفت.» اصحاب علّت آن را پرسیدند، حضرت فرمود: «شترش توی یک چاله و گودالی گیرد کرد و او از روی شتر سقوط کرد، به سنگ بزرگی برخورد کرد و در دم جان داد.نبی مکرم اصحاب را آوردند، کنار بدن این شخص خیمه زدند و فرمودند: «کسی وارد نشود.» بدن را داخل خیمه بردند، غسل دادند و کفن کردند. یکی از یاران می گوید: وقتی پیامبر آمد بیرون، دیدیم از تمام پیشانی اش عرق می ریزد.سؤال کردیم یا رسول الله (صلی الله علیه و آله)! چه شده است؟ فرمود: «آنقدر فرشته آمده بود تا با او سلام و درود بدهد و با یک دنیا سلام و تحیت وارد بهشت شد.» 

این تصمیم و ارادۀ واقعی است که در این ماه رمضان تقویت می شود.

منبع حیات طیبه

«وَخُذْ بِنَاصِیَتِی إِلَی مَرْضَاتِکَ الْجَامِعَه»،«بار خدایا در این روز مرا به کارهایی که از هر سو مورد خرسندی توست وادار».

به رضای الهی رضایت دادن، به خرسندی او خرسند بودن و کارها را به وی سپردن، از عالی ترین مراتب پرهیزگاری است. خداوند متعال در قرآن کریم به نقل از همسر فرعون می فرماید: «وَأُفَوِّضُ أَمْری إِلَی اللّه إِنَّ اللّه بَصیرٌ بِالْعِبادِ»، «کارهایم را به خدا می سپارم که خداوند همواره به کار بندگان بیناست». (غافر:44)

خواجه عبداللّه در بیان معنی تفویض فرماید:«تفویض را اشارتی است لطیف تر از توکل و معنایی است وسیع تر از آن، چرا که توکل پس از وقوع سبب است و تفویض پیش از وقوع سبب و پس از آن، و آن عین تسلیم به پیشگاه خدای متعال است و توکل شعبه ای از آن است.

تفویض دارای سه درجه است:

درجه نخست، آن که بدانی بنده در برابر عمل خویش توانایی ندارد، پس از مکر در امان نباشد و از دستیاری ناامید نشود و از نیت دل خوش نگردد.

درجه دوم آن که نیازمندی خود را همواره در برابر دیدگانت بنگری.پس عملی را نجات بخش خود ندانی و گناهی را تباه کننده خود مشماری و سببی را به انجام رساننده ی کارهای خود مپنداری.

درجه ی سوم آن که در هر کار خدا را به تنهایی بینی. که حرکت و سکون به فرمان اوست و پراکندگی و ناپراکندگی تنها در اختیار اوست».

دعای روز نهم ماه رمضان: «اللّهمَّ اجْعَلْ لِی فِیهِ نَصِیباً مِنْ رَحْمَتِکَ الْوَاسِعَةِ وَاهْدِنِی فِیهِ لِبَرَاهِینِکَ السَّاطِعَةِ وَخُذْ بِنَاصِیَتِی إِلَی مَرْضَاتِکَ الْجَامِعَةِ بِمَحَبَّتِکَ یَا أَمَلَ الْمُشْتَاقِینَ».

[ذکر این روز «افوض امری الی اللّه» است.]

منبع سی گام خودسازی: بر پایه دعاهای روزانه ماه مبارک رمضان/ محمود صلواتی.

در روایت های مربوط به ماه مبارک رمضان، روایتی داریم که هم امیددهنده هست و هم بیم دهنده. وجود نازنین رسول اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) فرموده اند: «در هر شب [از شب های ماه رمضان] هفتاد هزار نفر آمرزیده می شوند؛ پس هنگامی که شب قدر می رسد، خدا به همان اندازه که در ماه های رجب و شعبان و رمضان تا آن روز آمرزیده است، بندگان را می آمرزد.» تا اینجا خیلی امید دهنده است و مثل برگ درختان در پاییز، گناهان ما می ریزد؛ اما [قسمت بیم دهنده اش اینجاست که] خدا چهار طائفه را نمی آمرزد:

1. «…رَجُلٌ مَاتَ مُدْمِنَ خَمْرٍ» (…کسی که عادت به شراب خواری دارد)، کسی که عادت به چیزی دارد که او را از عقل خارج می کند.

2. «…وَ عَاقَّ وَالِدَيْهِ» (…و آن هایی که عاق والدین هستند.) آن هایی که احترام پدر و مادر را نگه نداشته و رضایتشان را جلب نکرده اند.

3. «…وَ قاطِعَ رَحِمٍ.» (…و کسانی که قطع رحم کردند.) آن هایی که نه برای رضای خدا، به سبب اینکه به خودشان و منافع و کارشان مشغول بوده اند، ارتباطشان را با اقوام و خویشان قطع کرده اند.

4. «…وَ مَشاهن.» پرسیدند:«ای رسول خدا، مشاهن چیست؟» فرمودند: «هُوَ الْمُصَارِم.»[یعنی] کسی که با برادر دینیِ خود یا با همسرش قهر کرده است. دراین باره روایت مشابه دیگری از حضرت محمد(صلی الله علیه و اله) نقل شده است که بر اساس آن، اگر مسلمانان بیشتر از سه روز باهم قهر باشند، خدا عبادت آن ها را نمی پذیرد. پس بیایید در ماه رمضان، کدورت ها را پاک کنیم.

منبع بهار طاعت ،جعفر حسن زاده

«اللّهمَّ ارْزُقْنِی فِیهِ رَحْمَةَ الْأَیْتَامِ وَإِطْعَامَ الطَّعَامِ»،«بار خدایا در این روز مهرورزی به یتیمان و خوراک دادن به دیگران را روزیم فرما».

گام دیگر از پلّه های صعود در مراتب خودسازی، فراتر رفتن از منافع شخص خود و خیر رساندن به دیگران است و پایین ترین مرتبه آن این است که دیگران از دست و زبان انسان در امان باشند؛ «المسلم من سلم المسلمون من یده ولسانه»، «مسلمان کسی است که دیگر مسلمانان از دست و زبان وی در امان باشند» و این که وظایف خود را خود انجام دهد و بار زندگی خویش را بر دیگری نیندازد؛ «مَلْعُونٌ مَنْ أَلْقَی کَلَّهُ عَلَی النَّاس»، «مطرود خداوند است کسی که بار خود را بر دیگران تحمیل کند.» مراتب بالاتر تعهد، خیر رساندن به دیگران و مهرورزی به این و آن است تا عالی ترین مراتب آن که ایثار و فداکاری با جان و مال برای رفاه و آسایش و سربلندی و سعادتمندی جامعه است که شهیدان و صالحان از این جمله اند.

در روایتی از پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله وسلم) آمده است که فرمود:«خیر بیوتکم بیت فیه یتیم یحسن إلیه وشرّ بیوتکم بیت فیه یتیم یساء إلیه»، «بهترین خانه های شما خانه ای است که در آن یتیمی مورد احسان و مهربانی قرار گیرد و بدترین خانه های شما خانه ای است که در آن با یتیمی بدرفتاری شود».در قرآن نیز آیاتی در این مورد آمده است: «فامّا الیتیم فلا تقهر و اما السائل فلا تنهر و اما بنعمة ربک فحدث» (ضحی:11)، «پس یتیم را میازارش و سائل را مران از خویش و از نعمت پروردگارت فراوان گوی.» در جای دیگر فرماید «وفی اموالهم حق معلوم للسائل والمحروم» (معارج:25)، «در اموالشان حقی است معلوم برای افراد نیازمند و محروم». اما مرتبه ی والای ایثار آن جاست که در شأن اهل بیت فرمود: «وَیُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلی حُبِّهِ مِسْکیناً وَیَتیماً وَأَسیراً، إِنَّما نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللّه لا نُریدُ مِنْکُمْ جَزاءً وَلا شُکُوراً» (انسان:8)، «و طعام را، با آن که دوستش دارند، به بینوا و یتیم و اسیر خورانند و گویند ما شما را برای خدا اطعام کرده ایم و از شما سپاس گزاری و پاداشی نمی خواهیم».

خواجه عبداللّه مسؤلیت پذیری را شاخه ای از جوانمردی می داند و گوید:خداوند کرامت بی نهایت بر اصحاب کهف نهاد، که آنان را جوانمرد خواند، همان گونه که ابراهیم خلیل و یوسف صدیق را جوانمرد خواند.الهی!

نصیب من بیچاره از این کار، همه درد است،مبارک باد که این درد مرا سخت درد است!بیچاره آن کس که از این درد فرد است،هر که بدین درد ننازد، حقأ که ناجوانمرد است!

در دعای روز هشتم به دو مورد از این موارد به عنوان نمونه اشاره شده است: مهرورزی به یتیمان و خوراک خوراندن به دیگران.

دعای روز هشتم ماه رمضان: ««اللّهمَّ ارْزُقْنِی فِیهِ رَحْمَةَ الْأَیْتَامِ وَإِطْعَامَ الطَّعَامِ وَإِفْشَاءَ السَّلَامِ وَمُجَانَبَةَ اللِّئَامِ وَصُحْبَةَ الْکِرَامِ بِطَوْلِکَ یَا مَلْجَأَ الْآمِلِینَ».

[ذکر این روز « اللّهمَّ ارْزُقْنِی فِیهِ رَحْمَةَ الْأَیْتَامِ » است.]

منبع سی گام خودسازی: بر پایه دعاهای روزانه ماه مبارک رمضان/ محمود صلواتی.

«وَارْزُقْنِی فِیهِ ذِکْرَکَ وَ شُکْرَکَ بِدَوَامِهِ»،«بار خدایا، در این روز تداوم ذکرت را روزیم فرما».

مداومت در ذکر و همواره به یاد خدا بودن، از گام های دیگر تکامل و از مراحل مهمّ خودسازی است. خداوند متعال در قرآن می فرماید: «إِنَّ الَّذینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیْطانِ تَذَکَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ»، «پرهیزگاران چون وسوسه های شیطانی به سراغشان آید متذکر می شوند و بینا می گردند». (اعراف:201)

از امام صادق(علیه السلام) روایت است که فرمود: «شخصی تصمیم به گناه می گیرد اما هنگامی که به یاد خدا می افتد از گناه صرف نظر می کند».

تذکر دارای انواع و اقسامی است:

1. یادآوری خداوند به هنگام روبه رو شدن با گناهان

2. یادآوری خداوند به هنگام برخوردار شدن از نعمت ها

3. یادآوری خداوند به هنگام خشم و شهوت

4. یادآوری خداوند پس از ارتکاب گناه برای انجام توبه

5. یادآوری خداوند به هنگام مواجه شدن با دنیاداران و …

انسان باید همواره واعظی در درون داشته باشد:

هرکه را خوابگه آخر به دو مشتی خاک است

گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را 

 امام خمینی(ره) در کتاب چهل حدیث در شرح حدیث هجدهم می نویسد:«بدان که تذکر از نتایج تفکر است و لهذا منزل تفکر را مقدم بر منزل تذکّر دانسته اند». جناب خواجه عبداللّه فرماید: «تذکر فوق تفکر است، زیرا این طلب محبوب است و آن حصول مطلوب.» تا انسان به دنبال جستجو است، از مطلوب محجوب است و با وصول مطلوب، از تعب تحصیل فارغ آید. و قوت و کمال تذکر بسته به قوت و کمال تفکر است و آن تفکر که نتیجه اش تذکّر نام معبود است، در میزان سایر اعمال نیاید و با آن ها در فضیلت مقایسه نشود؛ چنان چه در روایات شریفه از عبادت یک سال و شصت سال و هفتاد سال، تفکر یک ساعت را بهتر شمرده اند و چون ثمره ی مهم عبادات حصول تذکر از معبود حق است و این خاصیت از تفکر صحیح بهتر حاصل می شود. پس اگر طالب کمالات صوریّه و معنویه و سالک طریق آخرت و مهاجر الی اللّه هستی، قلب را عادت بده به تذکّر محبوب و دل را عجین کن با یاد حق تعالی».در باره تذکر روایاتی است که برخی را یادآور می شویم:

1. در کافی به سند صحیح از فضیل بن یسار از امام صادق(علیه السلام) روایت شده است که فرمود: « «مَا مِنْ مَجْلِسٍ یَجْتَمِعُ فِیهِ أَبْرَارٌ وَفُجَّارٌ فَیَقُومُونَ عَلَی غَیْرِ ذِکْرِ اللّه عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا کَانَ حَسْرَةً عَلَیْهِمْ یَوْمَ الْقِیَامَه»، «هیچ مجلسی نیست که در آن نیکان و بدانی گرد هم آیند، آن گاه بدون ذکر خدا برخیزند مگر آنکه برای آن ها در روز قیامت مایه ی حسرت گردد».

2. باز در کافی به سند خود از امام صادق(علیه السلام) روایت است که فرمود: «إنّ اللّه عزوجلّ یقول: من شغل بذکری عن مسألتی أعطیته أفضل ما اعطی من سألنی»، «هر کس به خاطر ذکر من از درخواست از من باز بماند، او را بیشتر از آن چه کسی از من درخواست کرده عطا خواهم کرد».

3. در کتاب عدة الداعی از پیامبر خدا(صلی‌الله علیه وآله وسلم) روایت است که فرمود: «وَاعْلَمُوا أَنَّ خَیْرَ أَعْمَالِکُمْ وَأَزْکَاهَا وَأَرْفَعَهَا فِی دَرَجَاتِکُمْ وَخَیْرَ مَا طَلَعَتْ عَلَیْهِ الشَّمْسُ ذِکْرُ اللّه سُبْحَانَهُ فَإِنَّهُ أَخْبَرَ عَنْ نَفْسِهِ فَقَالَ أَنَا جَلِیسُ مَنْ ذَکَرَنِی…»، «بدانید که بهترین اعمال شما نزد پروردگارتان و پاکیزه ترین و رفیع ترین آن ها و بهترین چیزی که بر آن آفتاب تابیده، یاد خداوند سبحان است چراکه وی از خودش خبر داده و فرموده: من همنشین کسی هستم که یادم باشد».

پیر هرات گوید:

مردم را نور امید در دل تابد و عارف را نور عیان در جان!امروز همه با جهان مشغولند،و او با آن یکی و فردا همه غرق نعیمند و او همچنان با آن یکی!

دعای روز هفتم ماه رمضان: «اللّهمَّ أَعِنِّی فِیهِ عَلَی صِیَامِهِ وَ قِیَامِهِ وَاجْنُبْنِی فِیهِ مِنْ هَفَوَاتِهِ وَآثَامِهِ وَارْزُقْنِی فِیهِ ذِکْرَکَ وَشُکْرَکَ بِدَوَامِهِ بِتَوْفِیقِکَ یَا هادی المضلَّین».

[ذکر این روز «اللّهمّ ارزقنی فیه ذکرک بدوامه» است.]

منبع سی گام خودسازی: بر پایه دعاهای روزانه ماه مبارک رمضان/ محمود صلواتی.

رمضان، ماه آشتی با خداوند است. البته همیشه درهای رحمت الهی و توبه او همواره به روی انسان باز است: « ای بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می آمرزد و به درگاه پروردگارتان بازگردید، و در برابر او تسلیم شوید، پیش از آنکه عذاب به سراغ شما آید، سپس از سوی هیچ کس یاری نشوید.»

فرصت استثنایی ماه رمضان این است که هرکسی قهر بوده، زمینه و سراشیبی آشتی با خدا در سر او قرار داده می شود و خوشا به حال کسانی که در این فرصت با خدا آشتی می کند.پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) در خطبه شعبانیه می فرمایند: «ای مردم! در این ماه درهای بهشت به روی شما باز است؛ از خدا بخواهید که آن ها را به رویتان نبندد و درهای جهنم بسته شده؛ از پروردگارتان طلب کنید تا آن ها را به رویتان باز نکند و شیاطین در زنجیرند؛ از خدایتان بخواهید تا آن ها دوباره بر شما تسلط نیابند.»

همچنین ایشان می فرمایند: «ای مردم! نفس شما گرو کردار شماست. آن را به استغفار رها کنید، دوش شما از گناهان شما بار سنگینی دارد، به طول سجود، آن را سبک کنید.»ممکن است در این ماه غفران الهی شامل همه افراد بشود؛ اما بعضی از افراد فرصت سوز هستند. حضرت رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) در مورد این افراد می فرمایند: «فَانَّ الشَّقی مَن حُرِمَ غُفرانَ اللهِ فی هذا الشَّهرِ العَظیمِ؛شقی کسی است که در این ماه بزرگ از مغفرت خداوندی محروم بماند.»

آری ماه رمضان، ماه آشتی با خدا است و اگر کسی به هر دلیلی، ارتباطش با خدا کمرنگ شده، در ماه رمضان این فرصت طلایی را از دست ندهد.خدا می داند که چه تعداد از انسان ها در این ماه با خدا آشتی کرده و آمرزیده شده اند.

منبع حیات طیبه

در خطبۀ 110 نهج البلاغه، امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) عواملی که می توانند انسان را به خدا نزدیک کنند، برشمرده اند. همۀ اعمالی که انجام می دهیم،این قابلیت را ندارند که ما را به خدا نزدیک کنند؛ چه بسا بعضی از آن ها ما را از خدا دور هم می کنند؛ بعضی هایشان هم نه دورمان می کنند و نه نزدیک؛ بعضی دیگر هم فقط مختصری نزدیکمان می کنند و…. امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) فرموده اند:

برترين چيزى كه توسّل جويندگان به خداى سبحان، به آن توسّل مى جويند، عبارت است از: ايمان به او و رسولش، جهاد در راه او که قلۀ بلند [و ركن] اسلام است، كلمۀ توحيد كه در فطرت هر انسانى است، برپا داشتن نماز كه [نشانۀ ] ملّیت [و بزرگ ترین رکن] دین اسلام است، دادن زكات كه فريضه اى واجب است، روزۀ ماه رمضان كه سپری [برای جلوگیری] از عذاب خداست، حجِّ خانۀ خدا و به جاى آوردن عمرۀ آن كه فقر را مى زدايد و گناه را مى شويد، صلۀ رحم كه موجب افزايش مال و طول عمر است، صدقۀ پنهانی كه خطاها را مى پوشاند و صدقۀ آشكار كه مرگ بد [همچون مرگ ناگهانى یا بر اثر سوختن و غرق شدن و…] را دفع می کند و نیز انجام دادن كارهاى نيک كه آدمى را از لغزيدن در خواری ها حفظ می کند… .

منبع بهار طاعت: حسن زاده، جعفر

از خدای متعال بخواهید به شما توفیق دهد کتابش را در این ماه تلاوت کنید؛ چون ماه رمضان، ماه نزول قرآن است؛ ماه نزول وحی الهی است. قرآن می فرماید:

«شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِی اُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ»(ماهِ رمضان، ماهی است که قرآن در آن نازل شده است.)

یکی از امتیازات ماه رمضان بر سایر ماه های سال، همین است که خدا بهترین و برترین نعمت و مائدۀ عرش و آسمان، یعنی قرآن را در این ماه و آن هم در شب قدر نازل کرده است؛ چنان که در خودِ این کتاب شریف آمده است: «اِنّا اَنزَلْناهُ فِی لَيْلَةِ الْقَدْرِ»(ما قرآن را در شب قدر نازل كردیم!) در جای دیگر هم دارد: «اِنّا اَنزَلْناهُ فِی لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ»(ما آن را در شبى پربركت نازل كردیم.)

قدر این ماه را بدانیم و در تلاوت قرآن و تدبّر و تأمل در آن، توجّه ویژه ای داشته باشیم. راوی می گوید که وقتی وارد ماه رمضان می شدیم، امام جعفر صادق(علیه السلام) اهل بیتش را جمع می کرد و به آن ها چنین توصیه می فرمود:

فَاَجْهِدُوا اَنْفُسَكُمْ فَاِنَّ فِيهِ تُقَسَّمُ الْاَرْزاقُ وَ تُكْتَبُ الآجالُ وَ فِيهِ يُكْتَبُ وَفْدُ اللّهِ الَّذِينَ یَفِدُونَ اِلَيْهِ وَ فِيهِ لَيْلَةُ الْعَمَلُ فِيها خَيْرٌ مِنَ الْعَمَلِ فِی اَلْفِ شَهْرٍ.

[در انجام عبادت] خود را به تلاش و كوشش واداريد؛ زيرا در اين ماه روزی ها تقسیم و مدت های عمر نوشته می شود و در اين ماه [نام] افرادی كه قرار است بر خدا وارد شوند [یعنی حاجيان] نوشته می شود و در اين ماه شبی هست كه عمل [و عبادت] در آن، از عمل در هزار ماه بهتر است.این ماه، ماه ریاضت است: ماهی است که باید نَفْسمان را به تلاش وادار کنیم. حساب این ماه از ماه های دیگر جداست. ما در بقیۀ ماه ها نماز به جا می آوریم، قرآن می خوانیم، روزۀ مستحبی می گیریم، انفاق و احسان می کنیم و…؛ اما انجام همۀ این ها در ماه رمضان زیباتر است و همان طور که در خطبۀ پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) آمده است که اگر در این ماه، یک آیه از قرآن بخوانیم، ثواب یک ختم قرآن را دارد، پس انفاق و حُسن اخلاق و رفتار خوب هم در این ماه همین طور است و پاداش مضاعف دارد. خدا می خواهد بندگانش در این ماه، وجودشان را به کار [و عبادتِ] بیشتر وادار کنند؛ ازاین رو دربارۀ پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) چنین آمده است که: «اِذا دَخَلَ شَهْرُ رَمَضانَ تَغَيَّرَ لَوْنُهُ وَ كَثُرَتْ صَلاتُهُ وَ ابْتَهَلَ فِی الدُّعاءِ وَ اَشْفَقَ مِنْهُ.»(وقتى ماه رمضان وارد می شد، رنگ چهره اش دگرگون مى شد و بسيار نماز می خواند و با التماس و هراس به درگاه خدا دعا مى كرد.)

بنابراین، اگر روزیِ بهتر و زندگی واسع تر و آسایش و رفاه بیشتر می خواهید، این ماه، ماهِ درخواست از خداست. مهمان های خدا در این ماه ثبت نام می شوند؛ مبادا از این گروه جا بمانید! تلاش کنید نامتان در آن فهرست ثبت شود. در این ماه شبی وجود دارد که برتر از هزار ماه است. خداوند در سورۀ مبارکۀ قدر می فرماید: «لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ اَلْفِ شَهْرٍ»(شب قدر بهتر از هزار ماه است به راستی، این سوره را چقدر می خوانید؟ می دانید خواندنش چقدر فضیلت دارد؟! در واقع، این سوره برای تبیین عظمت این ماه [و شناخت بهتر آن، نازل شده] است.!)

منبع بهار طاعت ، جعفر حسن زاده؛