این نوشته در پی کشف اصول ثابت و مشخصی در زندگی رسول خدا صلی الله علیه وآله است که به بصیرت دینی مربوط می شود ؛ موضوعی که می توان آن را در دو فصل اصلی مورد کنکاش قرار داد:

صفحات: 1· 2

اهلِ‌قبله‌ی بی‌بصیرت در مصاف با حقّ

بصیرت

شرایط جدیدی برای مسلمانان پیش آمده است. این اولین باری است که حاکم اسلامی دستور جنگ با مسلمانان را صادر می‌کند. هیچ یک از چهار حاکم قبلی جهان اسلام، (نه خود رسول خدا و نه سه جانشین او[1]) چنین نکرده‌اند. و تقدیر الهی آن است که این اولین تجربه، بسیار دشوار باشد. آنان که در برابر خلیفه قرار دارند، نه از تازه مسلمان شده‌ها، و یا مردمانی عادی و ناشناس، که از بزرگان عالم اسلامی‌اند: زبیر، طلحه و عایشه.

ادامه »

بر اساس گزارشات تاریخی،‌ عثمان در حادثه ای فتنه انگیز به قتل رسید و پس از وی، مردم عراق با امام علی علیه السلام بیعت کردند ولی معاویه و به تبع او مردم شام، از همان ابتدا با اعلام عدم مشروعیت حکومت حضرت، از بیعت با ایشان سر باز زدند. حکومت معاویه استمرار یافت و به مدت 40 سال بر مردم شامات حکمرانی کرد، در مواجهه با امام علی علیه السلام در جنگ صفین شکست نخورد و امام حسن علیه السلام را وادار به قبول صلح کرد. ولی مردمی که تحت زعامت حضرت علی علیه السلام بودند، بیشتر از 5 سال، نتوانستند ایشان را تحمل کنند. اما چرا؟ چرا عدالت بر ذائقه ها آنقدر تلخ می آید که تاب تحمل آن را جز برای برهه ای کوتاه ندارند؟ چرا معاویه در استمرار بخشیدن به حکومت خود از امیرالمومنین علیه السلام تواناتر بود؟ نگاهی دقیق به متن جامعه ای که امیرالمومنین علیه السلام و معاویه در آن زندگی می کردند پرده از بسیاری از حقایق برخواهد داشت و پاسخ انبوهی از سوالات را روشن خواهد نمود.

ادامه »

ترسیم چهره معاویه

مـعـاویـه فـرزنـد ابـوسـفـیـان رئیـس مـشـركـان مـكـه و دشـمـن دیـرینه اسلام بود.مـعـاویـه در اواخر حكومت ابوبكر به همراه برادرش یزیدبن ابى سفیان براى فتح شام به آنجا فرستاده شد و در سال 18 یا 19 كه برادرش در طاعون عمواش از دنیا رفت ، از سـوى عـمـر بـه امـارت شـام مـنـصـوب گـردیـد، و از آن سـال تـا پـایـان خـلافـت عـثـمـان والى شـام بـود

صفحات: 1· 2

مرگ ابراهيم و برداشتن سه سُنّت

امام موسى كاظم صلوات اللّه عليه حكايت فرمايد:

چون ابراهيم فرزند حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله در سنين هيجده ماهگى در گذشت ، سه سُنّت و سيره براى مسلمان ها تحقّق يافت :

هنگامى كه ابراهيم قبض روح شد؛ خورشيد، گرفتگى پيدا كرد و كُسوف شد، مردم گفتند: كسوفِ خورشيد به جهت مرگ ابراهيم پسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مى باشد.

صفحات: 1· 2

چگونگى دوّمين شوهر

مرحوم شهيد ثانى در كتاب خود به نام مسكّن الفؤ اد از امّ سلمه حكايت نموده است :

روزى اوّلين همسرش ابو سلمه به محضر مبارك رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله شرفياب شد، همين كه شوهر به منزل مراجعت كرد به همسرش امّ سلمه گفت : مطلبى را از آن حضرت شنيدم كه بسيار مسرور و شادمان گشتم .

صفحات: 1· 2

جعفر بن عبد الحميد نقل مى‌كند: در جايى جمع بوديم شخصى گفت:على-عليه السّلام-وصى رسول خدا-صلّى اللّٰه عليه و آله-بود. ديگران گفتند: اين گونه نيست. آمديم پيش ابو حمزۀ ثمالى و جريان را به او گفتيم. ابو حمزه خشمگين شد و گفت: علاوه بر انسانها، اجنّه نيز بر جانشينى او گواهى داده‌اند:

خبر داد مرا ابو خيثمۀ تميمى به اينكه وقتى بين معاويه و على-عليه السّلام- حكميت بر قرار شد، با خودم گفتم: نه با على همراهى مى‌كنم و نه عليه او كارى انجام مى‌دهم. بالأخره به روم رفتم. وقتى كه در ساحل رود ميّافارقين شهرى در ديار بكر است. عبور مى‌كردم، صدايى از پشت سر شنيدم كه مى‌گفت:يا أيّها السارى بشطّ فارق مفارق للحق دين الخالق برگشتم ولى چيزى نديدم پس گفتم:انا ابو خيثمة التميمى لما رايت القوم في الخصوم تركت اهلى غازيا للروم حتى يكون الامر في الصميم باز شنيدم كه گفت:اسمع مقالى و ارع قولى ترشدا ارجع الى علىّ الخضم الاصيدا ان عليا هو وصى أحمدا

ابو خيثمه مى‌گويد: پس پيش على-عليه السّلام-برگشتم .

منبع : جلوه ‏های اعجاز معصومین (عليه السلام)

امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) دوستی شوخ طبع داشت او پس از مدتی غیبت، روزی به محضر امام حسن (علیه‌السلام) آمد حضرت به او فرمود حالت چطور است؟ دوست گفت ای پسر رسول خدا روزگار خود را می‌گذرانم برخلاف آنچه خودم می‌خواهم و بر خلاف آنچه خدا می‌خواهد و بر خلاف آنچه شیطان می‌خواهد .

امام حسن (علیه‌السلام) خندید و فرمود سخن خود را توضیح بده .

صفحات: 1· 2

قال على (عليه السلام):

ان هذا يوم عظيم الشان،فيه وقع الفرج، ورفعت الدرج و وضحت الحجج وهو يوم الايضاح
والافصاح من المقام الصراح،ويوم كمال الدين و يوم العهد المعهود…

حضرت على(عليه السلام) فرمود:

امروز (عيد غدير) روز بس بزرگى است.

در اين روز گشايش رسيده و منزلت (كسانى كه شايسته آن بودند) بلندى گرفت و برهان‏هاى خدا روشن شد و از مقام پاك با صراحت‏ سخن گفته شد و امروز روز كامل شدن دين و روز عهد و پيمان است.

بحارالانوار، 97: 116.