"اما بعد، نامه تو به دستم رسید، نوشته‏ اى كه خبرهایى از من به گوش تو رسیده است

كه به گمان تو هیچ وقت زیبنده من نبوده و تو آنها را در خور شأن من نمى‏ دانسته‏ اى!

باید بگویم تنها خدا است كه انسان را به كارهاى نیك هدایت مى‏ كند و توفیق اعمال خیر را به انسان مى‏ دهد.

اما آنچه در باب من به گوش تو رسیده، یك مشت سخنان بى اساس است

كه چاپلوسان و سخن چینان تفرقه انداز و دورغ پرداز، از پیش خود ساخته و پرداخته‏ اند.

این گمراهان بی‌ دین دروغ گفته‏ اند من، نه تدارك جنگى بر ضد تو دیده‏ ام و نه قصد خروج بر ضد تو داشته‏ ام،

ولى از اینكه بر ضد تو و بر ضد دوستان ستمگر و بى دین تو، كه حزب ستمگران و برادران شیطانند،

قیام نكرده‏ ام از خدا مى‏ ترسم.

آیا تو قاتل «حجربن عدى» و یارانش نبودى؟

قاتل كسانى كه همه، از نمازگزاران و پرستندگان خداوند بودند؛ كسانى كه بدعتها را ناروا شمرده و با آن سخت مبارزه مى‏ كردند، 

و كارشان امر به معروف ونهى از منكر بود.

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6