
تقواى قلب
«و من یعظّم شعائر اللّه فانها من تقوى القلوب» (1)
از نظر قرآن كریم منشأ تعظیم شعایر الهى تقواى قلب انسان است و اضافهى تقوا به قلوب، اشاره به این است كه حقیقت تقوا و اجتناب از گناهان امرى است معنوى كه وابسته به قلب است، و منظور از قلب، دل و نفس انسانى است. بنابراین، تقوا فقط در گرو ظاهر اعمالى كه جز حركات و سكنات بدنى نیست، نخواهد بود. چون حركات و سكنات در اطاعت و معصیت مشترك است. مثلاً بىجان كردن در قصاص و جنایت، و نیز نماز براى خدا و براى ریا و مانند اینها از نظر ظاهرى یكى است. پس، اگر یكى حلال و دیگرى حرام، و یكى زشت و دیگرى معروف است، به دلیل همان امر معنوى درونى و تقواى قلبى است، نه خود عمل. (2)
________________________________________
پی نوشت ها:
1- حج/32.
2- المیزان، ج14، ص410.
منبع:
قرائتی، هزار و یک نکته از قرآن
نظر دهید » 
آیا در برزخ انسان سیر تكاملی دارد؟
حضرت موسیبن جعفر (علیهالسلام) به مردی فرمودند: “أتحبّ البقاء فى الدّنیا"؛ آیا بقای در دنیا را دوست داری؟ آن شخص كه از تربیتشدگان مكتب امامت بود، عرض كرد: آری آن حضرت پرسیدند: چرا؟ عرض كرد: برای آن كه به قرائت سوره محبوب خود، “قل هو الله أحد” بپردازم(١).
صفحات: 1· 2
نظر دهید » 
دو داروى آرامبخش در قرآن
قرآن مجید نسخه شفابخش جانهاى دردمند، از جانب خداوند سبحان است : وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ وَلاَ یَزِیدُ الظَّالِمِینَ إَلاَّ خَسَارًا(1) كه توسط پیامبرى مهربان و فداكار، بر جانهاى حقیقتطلب و عاشق، رسانده شد.
نظر دهید » 
مصافحه با ملائک
روایتى از امام باقر علیه السلام نقل شده است ، كه آن حضرت فرمود:
“روزی اصحاب پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم به وی عرضه داشتند: اى رسول خدا از نفاق مى ترسیم .”
فرمود: چرا از آن مى ترسید؟
گفتند: چون نزد تو آییم آخرت را به یادمان آورى و در نتیجه ، میل و رغبتمان بدان برانگیخته مى شود و دنیا را فراموش مى كنیم و از آن دورى مى جوییم ؛ به طورى كه در حالى كه نزد تو هستیم ، آخرت و بهشت و جهنم را مى بینیم . ولى چون از نزد تو مى رویم و به خانه هاى خود وارد مى شویم و فرزندان خود را مى بوییم و عیال خود را مى بینیم ، آن حالت از بین مى رود؛ مثل این كه اصلا چنان حالتى نداشته ایم . آیا خوف آن ندارى كه این حالت ، نفاق باشد؟
حضرت فرمود: هرگز این نفاق نیست بلكه ، خطوات شیطان است كه شما را به دنیا راغب و مایل مى كند. به خدا سوگند اگر بر آن حالتى كه گفتید باقى بمانید (به مقامى مى رسید كه )، یا ملایكه مصافحه كرده ، روى آب راه مى روید…”
منبع:
حسن زاده آملی، حسن، رساله لقاءالله ، ص 158.
نظر دهید »