حکایتی عجیب از آیت الله میرزای شیرازی

مرحوم آیت الله اراکی از مرحوم آیت الله العظمی میرزا محمد حسن شیرازی (صاحب فتوای تنباکو) نقل کرد که او فرمود: من برای زیارت مرقد منور امام حسین علیه السلام از سامرا به سوی کربلا روانه شدم. در مسیر راه به یکی از طوایفی که در آنجا سکونت داشتند رسیدم و به آنها وارد شدم. رییس طایفه از من احترام شایانی کرد . در این میان زنی نزد من آمد و گفت: سلام بر تو ای خادم عباس.

من از این گونه سلام کردن زن تعجب کردم از رییس طایفه پرسیدم این زن کیست؟ گفت: خواهرم می باشد. گفتم: چرا او این گونه بر من سلام کرد آیا علتی دارد؟ گفت: آری. گفتم : علت چیست؟ گفت:

من سخت بیمار بودم به طوری که همه ی بستگان از درمان و ادامه ی زندگی من ناامید شدند. مرگ هر لحظه به من نزدیکتر می شد . در حال احتضار بودم ناگهان منظره ای در برابر چشمم آشکار شد. دیدم خواهرم بر بالای تپه ای که در جلوی محل طایفه ی ما قرار دارد رفت, رو به سوی بارگاه حضرت عباس علیه السلام کرد . با گیسوی پریشان و دیده ی گریان گفت: یا ابالفضل ! از خدا بخواه به برادرم شفا دهد.

ناگهان دیدم دو نفر بزرگوار به بالینم آمدند . یکی از آنها به دیگری عرض کرد: «برادرم حسین, ببین این زن مرا وسیله ی شفای برادرش نموده از خدا بخواه او را شفا دهد.»

امام حسین علیه السلام فرمود:« برادرم (عباس) , این شخص نزدیک است از دنیا برود . کار از کار گذشته.»

باز خواهرم برای دومین بار و سومین بار از مولانا العباس علیه السلام تقاضای عنایت و لطف کرد . دیدم عباس علیه السلام با دیده ی اشکبار به امام حسین علیه السلام عرض کرد:« ای برادرم! از خدا بخواه این بیمار شفا یابد . وگرنه لقب[باب الحوایجی] را از من سلب کن و بگیر.»

امام حسین علیه السلام با توجهی کامل فرمود:«ای برادر, خدایت سلام می رساند و می فرماید این لقب و موقعیت گرانبها برای تو برقرار بوده و تا قیامت پابرجاست و ما به احترام تو این بیمار را شفا دادیم.»

من سلامتی خود را بازیافتم . از آن پس خواهر من به هرکسی که ارادت خاصی داشته باشد او را «خادم العباس» می خواند. این است راز سلام دادن خواهرم با این طرز مخصوص به شما.

منبع: پرچمدار نینوا ص 221 تا 223

مولف: محمد محمدی اشتهاردی

تاريخ : چهارشنبه ٥ مهر ۱۳٩۱