تقدیم به غیورمردانی که رفتند

تا نام حسین همیشه نقش بر لبانمان داشته باشد.

ای شهیدان!

مدتهاست که بر تن تبدار کویرمان باران شادی نمی بارد،

مدتهاست که ما را به صحنه تقلید و تجمل و مصرف گرایی کشانده اند

مدتهاست که دیگر نمی گذارند در کوچه های شهر

کسی شعر سحر بخواند،

روبهان مشرک در هر کوی و برزن در کمین هستند

تا کسی اذان توحید سر ندهد، به همین خاطر

کسی را یارای اذان گفتن نیست.

آری این ما هستیم که تنور گرم زندگیمان از سرما،

جور و جهل مردمان زمان خاموش است. این ما هستیم

که رخسارمان در آتش رنج و اسارت سوخته و بر پیشانی

مان خاکستر سالها درد و مظلومیت نشسته است،

مدتهاست که از هجرت مجاهدانی می گذرد

که آوازشان در کوچه های هر ماتمکده

حماسه حسین (ع) را به یاد می آورد،

سالهاست از خروش پر توان شهیدانی می گذرد

که روز ها را روزه می گرفتند تا ظلمت شب را ازبین ببرند.

پس ببین ماندن چه دشوار و چه سخت است!

و خوشا به حال شما که اهل ماندن نبودید و مدام می رفتید.

نه ترس از جهنم و نه طمع بهشت هیچ کدام مشغولتان نمی کرد.

سر به رفتن سپرده بودید تا تن به ماندن ندهید، تا تن به بودن ندهید

 محکمه خون شهداء محکمه عدلیست که ما را در آن به محاکمه می کشند..

سوالات طاووس يماني

استجابت دعا

دعای زندگي بخش

مناظره

نصيحت امام محمد باقر (ع )

پيشگويي امام محمد باقرعليه السلام

مسائل علمى در آن زمان

در فصول المهمة آمده است: آن حضرت را بدين لقب (باقر) مى‏خواندند زيرا علوم را مى‏شكافت و باز مى‏كرد.در صحاح آمده است: «تبقر، يعنى توسع در علم» .و در قاموس گفته شده است : محمد بن على بن حسين را باقر مى‏خواندند چون در علم تبحر داشت.در لسان العرب نيز ذكر شده است: آن حضرت را باقر مى‏خواندند چرا كه علم را مى‏شكافت و به اصل آن پى مى‏برد و فروع علم را از آن استنباط مى‏كرد و دامنه علوم را مى‏شكافت و وسعت مى‏داد.ابن حجر در صواعق مى‏نويسد:

«او را باقر مى‏خواندند و اين كلمه از «بقر الارض» اخذ شده است، يعنى آنكه زمين را مى‏شكافد و مكنونات آن را آشكار مى‏كند.زيرا او نيز گنجينه ‏هاى نهانى معارف و حقايق احكام و حكمتها و لطايف را كه جز از ديد كوته نظران و ناپاكان پنهان نبود، آشكار مى‏كرد.» از اين رو درباره وى گفته مى‏شد كه آن حضرت شكافنده علم و جامع آن و نيز آشكار كننده و بالا برنده علم و دانش است.در تذكرة الخواص نيز آمده است: او را باقر لقب داده بودند زيرا در اثر سجده ‏هاى فراوان، پيشانى‏اش شكاف برداشته بود.برخى هم گويند چون آن حضرت از دانش بسيار برخوردار بود او را باقر مى‏خواندند.آنگاه به نقل سخن جوهرى در صحاح مى‏پردازد.

شيخ صدوق در علل الشرايع به نقل از عمرو بن شمر آورده است: از حابر جعفى پرسيدم چرا به امام پنجم، باقر مى‏گفتند؟ گفت: «چون علم را مى‏شكافت و اسرار آن را آشكار مى‏كرد» .در مناقب ابن شهر آشوب نوشته شده است: گفته‏اند براى هيچ يك از فرزندان حسن و حسين (ع) اين اندازه از علوم، از قبيل تفسير و كلام و فتوا و احكام و حلال و حرام فراهم نشد كه براى امام باقر (ع) .محمد بن مسلم نقل كرده است كه از آن حضرت سى هزار حديث پرسش كردم.

كتاب: سيره معصومان، ج 5، ص 13
نويسنده: سيد محسن امين
ترجمه: على حجتى كرمانى