یَوْمَ تَمُورُ السَّمَآءُ مَوْرًا * وَ تَسِیرُ الْجِبَالُ سَیْرًا. 3؛ روزى كه آسمان سخت در تب و تاب افتد، و كوه‏ها [جمله‏] به حركت درآیند.
تُبَدَّلُ الاْ رْضُ غَیْرَ الاْ رْضِ. 4؛ روزى كه زمین به غیر این زمین است،
یعنی‌ زمینی‌ که‌ بر روی‌ آن‌ گناه‌ نشده‌ است‌، زمینی‌ مسطّح‌ و یکپارچه‌ که‌ در آن‌ نه‌ کوهی‌ است‌ و نه‌ گیاهی‌، همانطور که‌ خداوند در اوّلین‌ مرحله‌ زمین‌ را آفرید و گستراند.
خداوند جبّار، خود در صور یک‌ نفخه‌ میدمد، و از آن‌ طرفی‌ که‌ به‌ سمت‌ آسمان هاست‌ صدائی‌ خارج‌ میشود که‌ هیچکس‌ در آسمانها نمی‌ماند مگر آنکه‌ زنده‌ میشود و بر پا می‌ایستد و قیام‌ میکنند، و فرشتگانِ حاملینِ عرش‌ همه‌ بر میگردند، و بهشت‌ و دوزخ‌ حاضر میشوند، و جمیع‌ خلائق‌ برای‌ حساب‌ محشور میشوند.

 
منبع معاد شناسی علامه تهرانی

پی نوشت:

1-آیة‌ 29، از سورة‌ 36: یس‌´؛ و این‌ آیه‌ گرچه‌ دربارة‌ هلاك‌ كردن‌ اهل‌ انطاكیّه‌ است‌، ولی‌ می‌توان‌ از آن‌ استفادة‌ عموم‌ نمود
2 ـ آیة‌ 49 و 50، از سورة‌ یس‌
3- آیة‌ 9 و 10، از سورة‌ الطّور.
4 ـ آیة‌ 48، از سورة‌ 1: إبراهیم‌.

صفحات: 1· 2· 3· 4· 5· 6· 7· 8· 9· 10