اگر بنى آدم

حكيمى گفت : من مى خورم براى اينكه زنده بمانم ، ولى ديگران زنده مى مانند تابخورند. اگر بنى آدم به اندازه اى كه از فقر مى هراسند، از آتش مى ترسيدند، از هر دو نجات مى يافتند. اگر به اندازه اى كه به دنيا رغبت دارند، مشتاق آخرت بودند، هر دو را به دست مى آوردند. اگر به اندازه اى كه ازمردم بيمناك هستند، خوف خدا در دل داشتند، در دنيا و آخرت راحت مى زيستند.

كشكول شيخ بهايي