سوم محرم:

خریداری قسمتی از ارض کربلا توسط امام حسین علیه السلام این اراضی همان مکانی است که قبر مطهر در آن قرار دارد. (61 ه . ق)

ـ ورود سپاه «عمربن سعد» به سرزمین کربلا (61 ه . ق)

عمربن سعد در روز جمعه سوم محرم الحرام سال 61 قمری به همراه چهارهزار نیروی جنگی وارد کربلا شد و فرماندهی آنان را بر عهده گرفت. عمربن سعد به خاطر دستیابی به حکومت ری که هرگز به آن نایل نیامد، فرماندهی سپاه یزید را پذیرفت و مرتکب جنایات بزرگ غیرانسانی شد.

هشتم محرم:

ملاقات امام حسین علیه السلام با «عمربن سعد» در کربلا. (61 ه . ق) امام حسین علیه السلام به هیچ وجه به وقوع نبرد و خون ریزی میان مسلمانان راضی نبود؛ به همین جهت با عمربن سعد ملاقات کرد و برای پایان بحران با وی به تفاهم رسید ولی عبیداللّه با تحریک شمربن ذی الجوشن از این کار جلوگیری کرد.

چهارم محرم:

سخنرانی «عبیداللّه بن زیاد» علیه امام حسین علیه السلام در مسجد کوفه. (61 ه . ق) پنجم محرم: اعزام سپاه ابن زیاد جهت ممانعت از حرکت مردم کوفه برای یاری امام حسین علیه السلام . (61 ه . ق) ششم محرم: دعوت «حبیب بن مظاهر» از طایفه ی بنی اسد برای یاری امام حسین علیه السلام . (61 ه . ق) هفتم محرم: ممنوعیت استفاده از نهر فرات برای کاروان امام حسین علیه السلام به دستور عمربن سعد. (61 ه . ق) این واقعه ناجوانمردانه، سه روز پیش از شهادت امام حسین علیه السلام بود، البته حضرت ابوالفضل علیه السلام از سیاهی شب استفاده می کرد و برای خیمه ها آب می آورد. ولی از بامداد تا شامگاه روز عاشورا هیچ گونه آبی برای امام حسین علیه السلام و یارانش و کودکانش مهیا نشد.

اول محرم:

آغاز سال هجری قمری

دوم محرم: ورود کاروان اباعبداللّه الحسین علیه السلام به سرزمین کربلا (61 ه . ق)

امام حسین علیه السلام در روز ترویه یعنی هشتم ذی حجه سال 60 ق از مکه به سوی عراق مهاجرت فرمود. سپاه حرّ طبق دستور عبیداللّه بن زیاد سپاه امام را به سوی منطقه خشک و بی حاصل به نام کربلا هدایت کرد. وقتی به آنجا رسیدند: امام فرمود: این، موضع کَرب و بَلا و محل محنت و عِنا است.

معبودا!

منم معترف به گناهان خود؛ بیامرز برایم آنها را. من هستم که بد کردم و منم که خطا کردم. منم که همت گماردم و منم که نادانی کردم. منم که غافلم و منم که فراموش کارم، منم که اعتماد دارم. منم که تعهد می کنم. منم که وعده می دهم و منم که خلف وعده می کنم. منم که پیمان شکنم. منم که اقرار دارم. منم که معترفم به نعمت تو بر من و نزد من و سنگین بارم به گناهانم. بیامرز آنها را ای که زیانش ندارد گناهان بندگانش و اوست بی نیاز از طاعت آنها و توفیق ده هر که عمل صالح انجام دهد) به کمک و رحمتش. پس برای توست، سپاس خدای من و آقای من!

مناجات امام حسین علیه السلام

رسول خدا صلی الله علیه و آله گلوی حسین علیه السلام را می بوسید

از امام باقر علیه السلام ، روایت شده است: «امام حسین علیه السلام ، در کودکی بر رسول خدا صلی الله علیه و آله وارد شد. رسول خدا صلی الله علیه و آله او را در آغوش گرفت و زیر گلوی او را بوسید و بی اختیار، اشک از چشمان مبارکش جاری شد. روزی حسین علیه السلام پرسید: یا جداه! چرا گریه می کنید؟ حضرت فرمود؛ چرا گریه نکنم، درحالی که جای شمشیرهای دشمنان را می بوسم».

به خاطر حسین علیه السلام بخشیده شد

چند روزی بود که برای فرار از مجازات، پنهان شده بود. گناهی کرده بود که باید تنبیه می شد. امام حسن و امام حسین علیهماالسلام را که هنوز چندان بزرگ نشده بودند ،از دور دید. سرآسیمه به طرف آنها دوید و آنان را به دوش کشید و با شتاب نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمد و گفت: «یا رسول الله صلی الله علیه و آله ! من پناه آورده ام به خدا و این دو فرزند، مرا به خاطر این دو ببخش.»

رسول خدا صلی الله علیه و آله تا این جریان را دید، به گونه ای خندید که دست به دهان مبارک گذاشت و فرمود: «تو را بخشیدم و به خاطر حسن و حسین علیهماالسلام از گناهت گذشتم.» آن گاه به حسن و حسین علیهماالسلام رو کرد و فرمود: «شفاعت شما را پذیرفتم».

روش پند دادن گناه کار

جوانی خدمت امام حسین علیه السلام رسید و گفت: «من مردی گناه کارم و نمی توانم خود را از انجام گناهان بازدارم، مرا نصیحتی فرما» امام حسین علیه السلام فرمود:

پنج کار را انجام بده و آن گاه هرچه می خواهی، گناه کن. اول، روزی خدا را مخور و هرچه می خواهی گناه کن. دوم، از حکومت خدا بیرون برو و هرچه می خواهی گناه کن. سوم، جایی را انتخاب کن تا خداوند تو را نبیند و هرچه می خواهی گناه کن. چهارم، وقتی عزراییل برای گرفتن جان تو آمد، او را از خود بران و هرچه می خواهی گناه کن. پنجم، زمانی که مالک دوزخ، تو را به سوی آتش می برد، در آتش وارد مشو و هرچه می خواهی گناه کن.

جوان اندکی فکر کرد و شرمنده شد و در برابر واقعیت های طرح شده، چاره ای جز توبه نیافت.

عاشورا؛ انتظار و حکومت جهانی

همان گونه که می دانیم نظام کفر جهانی با داعیه جهانی سازی می کوشد آموزه های لیبرالی را بر جهان حاکم سازد. جهانی شدن، زاده تکنولوژی در عصر حاضر است که آموزه ها و باورهای دینی و فرهنگ های ملی مردمان جهان را به هماوردی فرامی خواند.

نظام سلطه جهانی، برای استمرار نفوذ خود در کشورهای مسلمان و استثمار آنان، بیش از پیش توجه خویش را به شناسایی نقاط قوت جهان اسلام از جمله فرهنگ عاشورا و انتظار معطوف کرده است.

در فرهنگ شیعی، انتظار و عاشورا، پیوندی عمیق و ناگسستنی با یکدیگر دارند. فرهنگ انتظار، برآمده از فرهنگ حسینی است که یکی، رمز جوشش شیعه و دیگری، رمز استمرار و بقای اوست. در واقع، بذر قیام امام زمان(عج) را سیدالشهدا علیه السلام در روز عاشورا، در کربلا کاشت.

شاخص های حکومت جهانی اسلام اعم از مبارزه با ستم، عدالت محوری و تبیین ارزش های اسلامی همان شاخص های حاکم بر قیام عاشورا است که به دست مهدی صاحب الزمان(عج) محقق خواهد شد.

انسان خسته و وامانده از تکنولوژی ماشینی غرب، زمینه های پذیرش الگوی حکومت جهانی دینی را پیدا می کند و اینجاست که حاکمیت جهانی اسلام از طریق پذیرش حکومت مهدوی مطرح می شود. در عصر ظهور، خرد جمعی بشری به کمال می رسد و روابط سالم، عادلانه و انسانی در پرتو چنین عقلانیتی شکل می گیرد.

استراتژی انقلاب اسلامی که بر اساس فرهنگ عاشورا و انتظار پایه گذاری شده، شکل دهی تمدن اسلامی و به دست گرفتن مدیریت جهانی سازی برای گسترش کامل تمدن اسلامی در جهان است و پیش زمینه رسیدن به این مقصود، بالندگی جامعه در عرصه تولید علم بر اساس مبانی اسلام است.