امام جواد علیه السلام:
کسی که به سخن گوینده ای توجّه کند، خود را بنده ی او ساخته است؛
حال اگر سخن درباره ی خدا باشد، خدا را پرستیده است،
و چنانچه گفتارش شیطانی باشد، ابلیس را پرستیده است.
(تحف العقول ص ۴۵۶ )

از یار بی وفا چه کشیدم به روزگار از روزگار شکوه کنم یا ز دست یار
مردم اگر به فصل جوانی عجب مدار چون من گلی چگونه شود همنشین خار

خدایا، بحق شهید امشب، توفیق توبه ی نصوح را به همه ی ما عنایت بفرما/آمین.

امام جواد علیه السلام:
کسی که فرمان هوای نفس خویش را می برد،
در حقیقت آرزوی دشمنش را بر می آورد!

کشته ی زهر کین، شد امام جواد غلغله از غمش در دو عالم فتاد
نهمین حجت کردگار مجید شد ز زهر ستم در جوانی شهید

می زنم امروز در کوی توَلاّیت قدم تا بگیری دست این افتاده را فردا جواد
در گلستان محمد، نخل سرسبز رضا میوه قلب علی، ریحانه زهرا جواد

گشته عالم غرق ماتم در عزاى جوادالائمه كرده زهرا ناله بر پا از براى جوادالائمه
یوسف زهرا به سن نوجوانى گشته مسموم مى‏ دهد جان در میان حجره ‏ى در بسته مظلوم

خورشید سپهر عدل و داد است جواد سر لوحه دفتر رشاد است جواد
در جود و سخا کسی به پایش نرسد چون مظهر جود حق جواد است، جواد

سلام ما به رخ انور امام جواد درود ما، به تن اطهر امام جواد
غریب بود و غریبانه جان سپرد و نبود كسى به وادى غم، یاور امام جواد