ز آهم صد هزاران ناله خیزد بیابان در بیابان لاله خیزد
زموج گر یه ام عرش الهی شود دربحر حیرت همچو ماهی
اگر آهی کشم طوفان برآید امان از آتشی کز جان بر آید
بسوزاند زمین و آسمان را نگه دارد تکاپوی زمان را